Naar het nieuwsoverzicht

25-04-2020

300 kilometer door Lapland: dat maakt je hoofd leeg

Steven Beyers

Steven zijn tocht sponsoren of ook meewandelen? Schrijf je hier in!

Dankzij de actie ‘Moving Lives’ van Rode Neuzen Dag stappen, lopen of fietsen nu overal vrijwilligers ‘de wereld rond’ om jongeren met mentale problemen te steunen. Het doel van Vlaming Steven Beyers (24), die in Zweeds-Lapland woont? 300 kilometer wandelen om geld in te zamelen. “Tien jaar geleden was ik een gepest kind met mentale problemen, nu sta ik sterk in mijn schoenen.”

40.075 kilometer afleggen of de omtrek van de aarde: dat is het einddoel dat de vrijwilligers voor het Rode Neuzen Fonds voor ogen hebben. Door hun sportieve uitstapjes in quarantainetijd te sponsoren of zelf mee te doen, draag je een steentje bij om in laagdrempelige geestelijke hulp door jongerenorganisaties te voorzien. Dat is nodig, want door de coronamaatregelen wordt de weerbaarheid van onze jongeren extra op de proef gesteld. Uit een online enquête van wetenschappelijk instituut Sciensano begin deze maand bleek dat drie op de tien jongeren zich depressief voelen, wat bij meisjes drie keer meer is dan in 2018, en bij jongens tot vier keer meer. “De nood is zeer hoog”, weet ook Rode Neuzen Dag-vrijwilliger Steven Beyers (24). “Een pak jongeren en kinderen zitten nu eenzaam in huis met veel vragen, angsten, onzekerheden... En in deze bizarre coronatijden is het niet zo makkelijk om die eenzaamheid te doorbreken. Het helpt om over je problemen en angsten te kunnen praten met een organisatie als OverKop. Die biedt laagdrempelige online hulp aan via chatsessies.”

Gepest op school

“In vergelijking met hen bevind ik me in Zweeds-Lapland in de quarantaine-hemel”, zegt Steven. “Voor de coronacrisis werkte ik in Tarendo als gids om toeristen al wandelend, skiënd en/of met de sneeuwscooter de natuur te laten ontdekken. Werk is er nu niet, maar ik verblijf hier gratis, heb genoeg voedsel en hoef me geen zorgen te maken over mijn gezondheid. Als kind heb ik me echter heel lang eenzaam en misbegrepen gevoeld. Ik zat vol vragen, werd gepest op school, was bang voor de toekomst... Je eenzaam voelen en niet over je problemen kunnen praten, is verschrikkelijk.”

Nog steeds vindt Beyers het moeilijk om over zijn jeugd te praten, maar door zijn verhaal te delen, hoopt hij wie het mentaal moeilijk heeft te helpen. Met zijn videodagboeken wil hij gevoelens als eenzaamheid, onzekerheid en depressie bespreekbaar maken en jongeren een hart onder de riem steken. “Door vorig jaar in het kader van de Rode Neuzen Dag Scholentour in scholen te gaan getuigen over mijn verleden, ontdekte ik dat ik een verschil kon maken voor wie het mentaal lastig heeft. Als 9-jarige werd ik door mijn klasgenoten buitengesloten, maar ik wist niet waarom. Toen ik 10 was, werd ik écht gepest. Ik had geen vrienden, werd niet uitgenodigd op feestjes, mijn broek werd afgetrokken op de speelplaats... Ook in de voetbalclub werd ik voor iedereen vernederd. Mijn ouders hebben hulp gezocht, maar beseften niet goed hoe moeilijk ik het had. Op school kon ik terecht bij therapeuten via gon-begeleiding en kon ik een uurtje per week ‘ontsnappen’ om mijn verhaal te doen. Tegen het pesten hielp dat echter niet veel. Het advies luidde om de pesters te negeren, maar op die leeftijd was ik daar nog niet sterk genoeg voor.”

Psychiater

“Toen ik 12 was, heb ik enkele sessies bij een psychiater gedaan omdat ik na school telkens huilend of woest thuiskwam, en mijn ouders niet meer wisten wat met mij aan te vangen. Die psychiater stelde dat ik een vorm van autisme heb, wat ik zelf nog steeds niet geloof. Maar voor de school maakte het wél een verschil. Door die stempel kwam er een klasgesprek, waardoor de pesters me een tijdje met rust lieten. Dat gebeurde helaas pas op het einde van het zesde leerjaar”, zegt Steven. “Toen ik in het middelbaar naar een andere school ging, waar ik niemand kende, ging het van kwaad naar erger. Niet alleen mijn klasgenoten namen nu deel aan de pesterijen, ook andere leerlingen deden mee. Mijn boekentas werd vanop de derde verdieping uit het raam gegooid, ik werd ‘zomaar’ in elkaar geslagen in de gang, uitgelachen in de klas, opgewacht aan de schoolpoort... Het was zo erg dat ik ervan droomde om aangereden te worden op straat, zodat ik in het ziekenhuis zou belanden en niet meer naar school zou kunnen gaan. Gedurende lange tijd was dit elke dag mijn enige wens.”

Eindelijk vrienden

“Uiteindelijk ben ik door al dat gepest van school veranderd”, gaat Steven verder. “Al durfde ik die stap pas te zetten nadat ik op circuskamp een meisje uit mijn dorp had leren kennen, waardoor ik me niet meer eenzaam voelde, eindelijk het gevoel had dat er niets mis was met mij en ik gewoon mezelf kon zijn. Zij en haar vrienden aanvaardden mij zoals ik was, en dat heeft het tij doen keren. Vanaf het derde middelbaar stopte het pesten. Toen ik op een dag zag hoe een jongen aangepakt werd door een groepje pesters, ben ik erop afgestapt om mijn gedacht te zeggen. Niet zonder gevolg: de volgende speeltijd staken ze mijn haar in brand met deodorant en een aansteker. De directie schorste de pesters, maar toen ze terug waren, ben ik nooit meer gepest geweest. Niet dat ik plots een tiener vol zelfvertrouwen was, maar op een of andere manier ging ik sinds dat voorval meer van mezelf houden. Pesters voelen en gebruiken je onzekerheid. Door met hen te praten, ontdekte ik dat ze zelf ook ongelukkig zijn, zich niet goed in hun vel voelen, onzeker zijn...”

“Mijn boodschap aan jongeren die het nu moeilijk hebben, is dan ook om ondanks alles zichzelf te blijven”, geeft Steven mee. “Jarenlang twijfelde ik aan mezelf. Ik dacht dat ik anders was, voelde me verschrikkelijk eenzaam en misbegrepen. Maar doordat er iemand mijn pad kruiste met wie ik kon praten, is mijn zelfwaarde enorm opgekrikt. Vroeg of laat kom je mensen tegen die van je houden zoals je bent en sluit je vriendschappen voor het leven. Persoonlijk heb ik ook heel veel aan wandelen in de natuur. Het helpt je hoofd leeg te maken en dingen weer wat helderder te zien. Maar nogmaals: hoe slecht je je ook voelt, jij bent niet het probleem! Na tien jaar ermee te hebben geworsteld, sta ik dan wel sterk in mijn schoenen, ik ben nog steeds dezelfde jongen als toen.”

Stevens dagelijkse wandeltochten kun je volgen via Instagram @steven.beyers.

Zelf zin gekregen om te wandelen, fietsen of lopen voor Rode Neuzen Dag? Schrijf je in, laat je sponsoren door vrienden, familie, collega’s... en vermeld #rodeneuzendagtegencorona op je sociale media.

Bron: Het Laatste Nieuws (25/04/2020)