Naar het nieuwsoverzicht

23-09-2020

Jens Dendoncker: “Van mijn zestiende tot nu heb ik nagenoeg altijd therapie gevolgd”

Jens Dendoncker

Volgens ambassadeur Jens Dendoncker (30) heeft die harde lockdown er stevig op ingehakt bij jongeren: “Ik hoop dat ik ongelijk krijg, maar ik denk dat de gevolgen voor tieners gruwelijk worden onderschat.

Rode neuzen krijgen we dit jaar niet in het straatbeeld te zien en ook de grote slotshow in het Sportpaleis vliegt noodgedwongen van de kalender. Corona, weet u wel. Sensibiliseren wordt daarom meer dan ooit de hoofdnoot van Rode Neuzen Dag, de goededoelactie van ‘Het Laatste Nieuws’, VTM, Qmusic en Belfius. Een vijfde editie al, maar nog steeds o zo nodig. Volgens onderzoek van de UGent kregen dubbel zoveel jongeren tussen 13 en 19 jaar het tijdens de eerste coronagolf mentaal moeilijk. Die gevoelens zinderen nog altijd na. Ambassadeur Jens Dendoncker schrikt niet van die cijfers: “Stel het je maar eens voor dat op het moment dat je leeft voor je vrienden, dat je je identiteit volop aan het ontwikkelen bent, er iemand keihard op de rem gaat staan. Het lijkt me de hel. Ik hoop dat ik ongelijk krijg, maar ik denk dat de gevolgen voor jongeren gruwelijk worden onderschat.

Velen kwamen tijdens de lockdown weken hun kamer niet uit, konden hun vrienden niet zien, zetten hun koptelefoon amper af. Muziek wordt in deze Rode Neuzen Dag-editie het centrale thema. Waarom?
Jens Dendoncker: “Omdat muziek houvast biedt. En zelfs een leegte kan opvullen. Ik heb zelf een afspeellijst op Spotify. ‘Doncker’, naar analogie met ‘Duyster’, van Ayco Duyster op Studio Brussel, een radioprogramma dat mijn jeugd mee heeft gevormd. Van liefdesverdriet tot grote vreugde, telkens was er muziek.”

‘Vaak dromerig, soms treurig, immer weemoedig’, lezen we in de beschrijving van ‘Doncker’.
“Sommigen zullen de lijst donker noemen en de teneur is inderdaad traag, treurig en rustig. Maar niet per se depressief. Ik ging rond mijn twintigste door een bijzonder zwarte periode. Veel mensen maakten toen de opmerking of ik niet beter naar wat meer uptempo muziek zou luisteren. Maar voor mij werkten die sombere songs perfect. Het gevoel krijgen dat een nummer, gemaakt door iemand die je niet kent, iemand die aan de andere kant van de wereld woont en een compleet andere achtergrond heeft, plots voor jou heel persoonlijk wordt, alsof het voor jou kon zijn gemaakt... Dat is magisch.”

Rode Neuzen Dag zet in op de mentale weerbaarheid van jongeren. Je haalde het daarnet al aan: ook jij ging tijdens je jeugd door zwaar weer.
“Rond mijn veertiende ontwikkelde ik een complexe vorm van epilepsie. Zeker in de eerste jaren hing die angstfactor als een donkere wolk boven me. Ik leefde jaren aan een stuk met de handrem op. Ik ontweek dingen omdat ik niet wist wanneer zo’n aanval zou voorvallen. Het legde een enorme druk op mijn gemoed. Kort voor mijn twintigste ging het in slechts een paar weken tijd plots heel snel achteruit. Ik stond buiten mezelf, had geen vat meer op wat ik deed. Ik raakte in een zware depressie. Dat, in combinatie met mijn sowieso al melancholische, sombere aard en een minderwaardigheidscomplex, bleek een explosieve cocktail die uiteindelijk tot een zelfmoordpoging leidde.”

Vond jij toen de hulp die je nodig had?
“Heel veel mensen hebben me, elk op hun eigen manier, weer op de rails gekregen. Ik had wel al een psycholoog die me opvolgde, maar in dat diepste dal heb ik ook een paar weken op de psychiatrische dienst in Gent verbleven. Heel vreemd was dat toen: na enkele weken kon ik mezelf al niet meer inbeelden dat ik ooit op dat punt had gestaan. Het moet een momentopname zijn geweest, alsof er een zekering was gesprongen. Niet dat het daarna meteen opnieuw rozengeur en maneschijn was. Er was schaamte, je denkt voortdurend aan de mensen in je omgeving die dat óók moeten verwerken. Het duurt lang vooraleer die rimpelingen helemaal zijn weggeëbd.”

We zijn nu tien jaar later, zijn ze weggeëbd ondertussen? Of speelt het je nog steeds parten?
“Ik ben thuis minstens even vaak de teruggetrokken, sombere piekeraar als de grappige flapuit. Ik denk trouwens dat veel comedians hun humor gebruiken als een soort schild om achter weg te kruipen. Mijn melancholische aard knaagt het ene moment nog altijd harder dan het andere. Dat hoeft ook niet per se negatief te zijn. Het betekent evengoed dat ik snel gegrepen kan worden door muziek, door kunst... Het wordt alleen vervelend als je het niet meer meester kan. Maar ik val bijlange zo diep niet meer. Van mijn zestiende tot op vandaag heb ik nagenoeg altijd therapie gevolgd. De laatste jaren volstaat een sporadische afspraak, als een waakvlammetje. Het is een deugddoend idee, dat een professional me af en toe in perspectief kan zetten. Dat is voldoende om de heel milde problematiek waar ik af en toe nog eens mee kamp, de baas te kunnen.”

Waarom vind je het zo belangrijk om hierover te praten? En om ambassadeur van Rode Neuzen Dag te zijn?
“Het is een cliché, maar het is mijn manier om iets terug te doen. Vandaag wordt een mentaal probleem heel vaak afgedaan als een roep om aandacht. Zelf heb ik het destijds zo niet ervaren, maar het moet verschrikkelijk zijn. Niémand snijdt zichzelf zomaar. Niémand vindt het fijn om donkere gedachten te hebben. Ik vind het goed dat ik er zo uitgesproken over kan praten, ook al roept het nog steeds een tiende van de gevoelens op die ik toen voelde. Ik hoop dat die vooroordelen over mentaal welzijn verdwijnen.”

Wie met vragen zit rond zelfdoding, kan terecht op de Zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of op www.zelfmoord1813.be.

Bron: Het Laatste Nieuws (23/09/2020)