element-dots Created with Sketch.
Roy Kunnen
Roy , 22

"Ik probeerde op ieder golfje van positiviteit mee te surfen"

element-squares Created with Sketch.
element-wiggles Created with Sketch.

Roy toegezongen door Gene Thomas in speciale ‘Liefde Voor Muziek’. Voor een keer brengen de artiesten van Liefde Voor Muziek geen ode aan mekaar, wel aan jongeren die immense veerkracht tonen. Onder hen Roy Kunnen (22) uit Bree, die zijn onderbenen en een arm verloor.

Ook zo’n twee jaar na het onheil blijft het verhaal van Roy Kunnen naar de keel grijpen. In de nacht 24 op 25 mei 2018 wandelde de student Informatiemanagement na een feestje terug naar zijn kot in Mechelen. En toen sloeg het noodlot toe: de Breeënaar werd meegesleurd door een trein, hoe weet hij zelf niet meer. Roy was niet enkel levensgevaarlijk gewond, hij verloor zijn rechterarm en beide benen.

Kunnen is echter niet enkel Roys familienaam, het staat ook in drukletters in zijn woordenboek. Na een maand werd Roy uit zijn kunstmatige coma gehaald en begon hij aan een haast wonderbaarlijke revalidatie. Roy gaat nu alweer door

het leven met twee beenprotheses. “En een armprothese, al draag ik die enkel als ik niet anders kan.” Het was een strijd die zijn medestudenten aan de Thomas More Hogeschool in Mechelen er toe aanzette om 18.000 euro op te halen om zijn levenslange revalidatie te bekostigen. En hem vorig jaar tot een van de spreekbuizen opwierp voor Rode Neuzen Dag.

Dit jaar gaat VTM nog verder. In een speciale aflevering van Liefde Voor Muziek worden muzikanten aan een jongere gekoppeld, die veerkracht toont in zijn of haar leven. Zo zal Gene Thomas voor Roy een aangepaste versie van Imagine Dragons’ Demons zingen.

Ik wilde op voorhand niet weten welke artiest voor mij een nummer zou zingen, net omdat ik verrast wilde worden. Dat is toch deel van de ervaring. En ja, ik was blij met Gene. Omdat hij een van de weinige artiesten is die bij mijn stijl past. Ik hou immers van het hardere werk, rock en metal.” Liefde Voor Muziek, dat is altijd goed voor een traantje of twee. “Maar ik ben iemand die moeilijker zijn emoties toont”, bekent Roy. “Wenen deed ik niet. Al raakte het me zeker.

Wie met Roy spreekt, beseft al snel dat hij niet graag stilzit. Afgelopen weekend zetelde Roy nog

als volksvertegenwoordiger in het Vlaams Jeugdparlement - in deze bijzondere tijd uiteraard niet in het halfrond, maar thuis in Bree voor zijn laptop. “Ik ben net als mijn broer Jordy actief in de lokale politiek. Ondertussen werk ik mijn laatste jaar af aan Thomas More. Of doe toch een poging tot. (lacht groen) Dat valt met corona nog te bezien want het gooit je plannen overhoop. Zoals mijn revalidatie, die ik normaal in Antwerpen volg om mijn basisconditie en spieropbouw te onderhouden. Tijdens de eerste golf en in de zomer lag dat drie maanden stil. Dat vreet aan je conditie en je motivatie.

Het getuigt niettemin van Roys immense mentale veerkracht. Hoe draaide hij ooit de knop om? “Dat deed ik al toen ik op intensieve lag. Toen ik pas ontwaakte, dacht ik: ‘Heeft dit nog zin?’ Dat gevoel overvalt me af en toe nog. Maar ik kan niet anders dan vooruit. Mijn benen krijg ik toch niet terug, en met negativiteit raak je nergens. Dus probeerde ik op ieder golfje van positiviteit mee te surfen. Daarnaast had ik ontzettend veel aan mijn omgeving: het studentenleven, mijn familie, zelfs mijn hond.

Laat dat laatste net een probleem zijn voor veel jongeren ten tijde van een pandemie. “Er komen soms mensen me zeggen: ‘Als ik jouw verhaal hoor, mag ik eigenlijk niet klagen.’ Dat is onzin. Mentaal welzijn is voor iedereen anders, en het is al helemaal geen wedstrijd. Ik heb niet meer recht om te klagen dan een ander, omdat ik geen benen meer heb. Daarom zeg ik tegen jongeren: durf te praten met iemand als je in de knoop zit met jezelf. En vooral: zoek de positiviteit en die drijfveer om je erdoor te slaan.

Bron: 'Het Belang van Limburg' (09/11/2020)