element-dots Created with Sketch.
Overkop steven
Steven , 23

"Ik was onzichtbaar. En ik wilde maar een ding: erbij horen."

element-squares Created with Sketch.
element-wiggles Created with Sketch.

Steven werd gepest tijdens zijn kindertijd en puberteit. Hij heeft een autismespectrumstoornis en hoorde er voor zijn klasgenoten niet bij. Nu is Steven 23 en noemt hij zichzelf een ‘ontmoetingsreiziger’.

Mijn klasgenoten schudden elkaar altijd de hand, mij nooit. Als ik in de klas iets zei, reageerde niemand. Ik was onzichtbaar. En ik wilde maar een ding: erbij horen. Overal en altijd deed ik mijn best om toch goed genoeg gevonden te worden. Maar na een tijd had dat een omgekeerd effect: mijn klasgenoten begonnen me te pesten. Ik was toen acht en ik had het gevoel dat niemand me kon helpen.

Thuis reageerde ik me af. En doordat ik daar zo druk was en constant ruzie maakte met m’n zus, werden ook mijn ouders lastig op mij. Ik ben ontelbare keren wenend naar mijn kamer gelopen.

Het werd even beter toen ik in het zesde leerjaar vertelde dat ik een autismespectrumstoornis had (pdd-nos). Ik kon eindelijk zeggen: ‘Sorry als ik me wat anders gedraag, maar ik kan er niet aan doen’. Sommige pesters waren geraakt en gaven me een knuffel. Maar nadien vervielen ze opnieuw in hetzelfde patroon. Ik was anders en daarom hoorde ik er niet bij.

‘Ik was onzichtbaar. En ik wilde maar een ding: erbij horen.’

Toen ik naar het secundair onderwijs ging, werden de pesterijen nog erger. Ik had nochtans bewust gekozen voor een school zonder de pesters uit mijn verleden. Nu kwam er ook nog fysiek geweld bij: ze staken mijn haar in brand en keilden mijn cursussen uit het venster.

Twee jaar lang onderging ik de pesterijen. Ik was te bang om iets te doen. Met de leraren gaan praten, loste niks op. Elke dag zei ik tegen mijn moeder dat ik me ziek voelde. En ik hoopte zo hard dat ik door een auto omvergereden zou worden. Niet omdat ik wilde sterven, maar ik wilde gewoon nooit meer naar school. Ik wilde vakantie voor het leven. En liefst zo lang mogelijk. Ik kon niet meer flink zijn, altijd maar flink zijn.

Een soulmate haalde me uit mijn eenzaamheid
In het derde middelbaar kon ik me optrekken aan enkele lichtpunten: mensen die me niet veroordeelden, maar me zagen als wie ik werkelijk was. Ik kreeg GON-begeleiding en kon praten over mijn alleen-zijn. Dat hielp: ik wilde bovenal gehoord en gezien worden, het was die positieve aandacht die ik als mens zo hard nodig had.

Ik zou nooit 'one of the guys’ worden, maar op de een of andere manier kon ik met meisjes wel een connectie maken. Via een circusstage leerde ik een meisje kennen. We belden haast dagelijks bijna een uur, konden uithuilen bij elkaar en we luisterden écht naar elkaar. Ze werd mijn eerste lief en opende de poort naar een nieuwe wereld. Ik ontdekte wat je nodig hebt om uit de eenzaamheid te raken: een soulmate. 

Bescherm een ander, help jezelf
Toen een andere jongen werd gepest, nam ik het voor hem op. Ik maakte me groot en sterk, die jongen werd mijn vriend. Mijn houding dwong ook op een of andere manier respect af.

Als ik op die periode terugkijk, ben ik er soms ook dankbaar om. Ik weet niet wie ik nu zou zijn, als ik niet gepest zou zijn geweest. Misschien was ik zelf dan wel een pester geworden, wie weet? Ik herken mensen die gepest zijn geweest, niet zelden zijn het flamboyante persoonlijkheden. Entertainers. Net als ik staan ze niet meer zo stil bij wat anderen van hen denken. Ze gaan compromislozer door het leven. Wie hen vreemd vindt, wordt geen vriend.

Ikzelf laat me bovendien enkel nog raken door de dingen waarvan ik wil dat ze me raken. En dat zijn de mooie dingen in het leven. Ik ga bewust op zoek naar lichtpuntjes, schoonheid en passie. Ik wil verliefd worden op mensen, locaties en jobs. Dat lukt me aardig via ontmoetingen met anderen en het verklaart grotendeels mijn drang om te reizen. Ik slaag er ook in om overal ter wereld in een relatief korte tijdspanne vriendschappen voor het leven te sluiten. 

Straf hé? Beschouw het maar als mijn hoogstpersoonlijk, welverdiend en broodnodig amicaal inhaalmanoeuvre.